در اکنون ، که دوره ی قفل بستن و سیخ و آینه و چیز های دیگر به پایان رسیده

و غمه زنی نیز عملا به پایان نزدیک می شود.

با بالا رفتن توجه به کرامت انسانی و واقع نگری بیشتر، نسبت به

 مفهوم حماسه ی عاشورا و عزاداری اش، باید از انواع عزاداری‌ای حمایت کرد

که کمترین آسیب جسمی را به انسان وارد کرده و به جای آن ، باعث تأثّر روحی او شود.

کرب زنی یکی از همین نوع عزاداری هاست!

نوعی که باور من و نگاه منطقی هر بیننده ای ، با وجود قدمت ،

متجدّدترین است و در آینده نیز می تواند باشد.

در این عزاداری که در ایران کم نظیر است ، افراد ، دو قطعه چوب در دست دارند،

با وزن مرثیه ی خاصی که مرثیه خوان آن را می خوانَد آنها را به هم می کوبند و

قسمتی از مرثیه را به عنوان جواب خواننده ی مرثیه ، تکرار می کنند.

مرحوم محمّدابراهیم غبرائی ( متخلّص به  فانی ) در سفری که 

 در اواخر قرن ۱۲ شمسی به کربلا داشت، این نوع ویژه ی عزاداری را دریافت

و پس از جست‌و‌جو درباره ی تاریخچه و فلسفه ی وجودی آن،

در بازگشت به شهر خود ( لاهیجان ) ، با توجّه به طبع شعری که داشت

ریتم های جدیدی برای آن ابداع کردو مرثیه هایی به زبان فارسی برای آن سرود

 و آن را در شب دسته ی محلّه ی شعربافان به اجرا در آورد.

همانطور که گفته شد این عزاداری هیچ آسیب جسمی به انسان وارد نمی کند

زیرا در یک نوع آن ، عزاداران خم و راست می شوند و کرب ها را به هم می کوبند

و در نوع دیگر هم ایستاده این کار را انجام می دهند .

امّا مراثی آنقدر حماسی ، غم انگیز و تأثیر گذار هستند که

اگر شخصی برای نفس عمل عزاداری در این مراسم شرکت کرده باشد

به راحتی ، لطافتی در دلش احساس کند.

بعضی از عزیزان نزدیک و البته نادان حکومت در سال های گذشته، بسیار تلاش کردند که با تسمیه ی این کار

به نام رقص، آن را تعطیل کنند ، امّا گویا چشمان دوستان، دسته های سینه زنی را در نقاط دیگر کشور نمی بینند

که تقریبا به همین حالت خم و راست می شوند و بر سینه می زنند!

با توضیحاتی که داده شد ، گسترش این نوع ویژه از عزاداری میان مردم

اجتناب ناپذیر خواهد بود،

 دیگر اینکه با توجه به گسترشِ اکثراً بدون تعهّد شهری بودن و اهل یک محلّه ی شهر بودن

ورود عزیزانِ مناطق دیگر شهر

( دیگر یعنی مناطقی به جز شعربافان که به عنوان بانی این عزاداری شناخته شده )

نیز همینگونه است.

بنابراین راهی که پیش روی ماست آزادی ورود دیگران به این عزاداری ،

امّا به شرط کیفیت بالاست!

زیرا با وجود اینکه کرب زنی یک عزاداری ست، امّا با درک موسیقایی افراد سر و کار دارد

و مطمئنا اگر کسی نتواند با مرثیه و بقیه ی عزادارن ، هماهنگ باشد

هرگز نخواهد توانست وارد فضای حزن و اندوه خاص کرب زنی شود.

../.:در حقیقت ، قسمت پایانی نوشته ، بیان و درخواستی بود

 از عزیزانی که وارد این این دسته ی عزاداری می شوند و خواهد شد!

به گمانم روزی برسد که این شرط اجرا شود!

../..: تاریخچه و فلسفه ی کرب زنی را در آنده ، به طور خلاصه خواهید دید!